İyi geceler sizeee, ben uyumadım :)

Bir önce ki yazımda 'yarın' devamını yazarım demiştim ama anca bugün vakit bulabildim. E devam edelim hadi ben size Yusuf'u anlatıyordum en son... Ben hemen izninizle bi yerden giriyorum konuya.

İnanır mısınız kaç gündür bi stres, bi asabilik, bi yorgunluk falan var üzerimde. Hatta hafiften de grip oldum sanırım. Boğazlarım ağrıyordu. O geçti şimdi değişik bi grip falan.. Çözemedim ya. Hava değişimindendir. Ya okula gidiyorum sabah size yemin ediyorum ki bölüm dersimden bile bıkmışım. Bu sabah kahvaltı sonrası hap içmiştim hani hasta olmayalım önlem alalım hesabı. Ay o hap bana bir uyku yaptı, nasıl uyukluyorum amaa. Tabi şu son 2-3 gündür de eve geldiğimde öğlen yemeğini yedikten sonra sürekli atıştırıp bişeyler yiyorum. Olmuyor yani böyle. E Yusuf'u da çok özledim. Anlayacağınız hepsi üst üste geldi. Dört gözle okulların kapanacağı o son haftayı bekliyorum. Gerçi şurada bişey kalmadı da. Ben biraz da Yusuf'u özlediğim için sanırım stres yapıyorum onu fark ettim. Yani istemsizce. Hani çok alışırsınız bişeye bırakması size zor gelir ne bileyim bunun gibi bişey mesela. Ya sonuçta onun da bi sürü işleri var. Her an görüşemeyiz ki.. Her an görüşebilme ihtimali şu an yok zaten. Kariyerinin en önemli noktasındayken hemde... Neyse şimdi oralara girmiyorum. Yani bu yüzden bende görüşebilmek buluşabilmek için uygun bi günü zamanı bekliyorum. Çok çalışıyor ya görüyorum. Bazen her gün bi yerde, sonra bi bakmışsınız akşam başka bi yerde falan. Zaten bi kaç hafta sonra okulun da tatil olması sebebiyle bol bol görüşebiliriz. Öyle umuyorum. Tatil de her zaman yanında olurum. Daha çoook uzun günlerimiz var o yüzden bunu bilerek rahatlıyorum. Çünkü ben onu çoook çook seviyorum :) Bazen böyle triplere giriyorum ya. Unutmuş mudur beni dediğim olmuyor değil hani. Öyle sorguluyorum işte. Kimseye de pek bişey anlatmıyorum. Özellikle de Yusuf ile ilgili olunca. Bişey sorduklarında geçiştiriyorum falan. Kıskançlık da var üzerimde tabi pek kimseyle paylaşamıyorum. Zaten paylaşasım da gelmiyor. Sadece benimle konuşsun diyemem bu bencillik olur. Sadece kendi çevremden kıskanıyorum onu. Çünkü bana ne olursa olsun çok iyi gelmişti. Evet gerçekten. İyi gelmek derken şunu kast ettim; mutlu olmamı sağladığı için. Her şekilde yani. Bu yüzden ona çok değer veriyorum. Ve bu hiç bitmez. Çünkü ben görüp görebileceğim en "mükemmel" sıfatını yakıştırdığım kişiyle tanıştım. Bu bana yeter bile...